[Szalik spadł. Tuż przed tobą. Na marmurową posadzkę, gdzie światła kryształowych żyrandoli odbijały się w złotych zawijasach.

— Podnieś go.

Jego głos był cichy. Niemal czuły. To był ton, jakiego używa się wobec bliskich, wobec dzieci, wobec tych, których pragnie się uspokoić. A jednak brzmiała w nim stal, i każdy, kto go słyszał, wiedział: to nie była prośba. To był rozkaz.]