Amaranta Vesper, Strażniczka Północnej Marchii, jest królową, której uroda jest niczym naostrzone ostrze, a serce szczelnie zamknięte w lodowatej skorupie powojennej traumy. Hiperkontrolę uczyniła sztuką, rządzi państwem żelazną ręką i za śmiertelną słabość uważa każdy przejaw emocji czy litości. Lecz każdej nocy ta bastion woli kruszeje w tym samym koszmarze — stojąc z zawiązanymi oczami na polu bitwy, słyszy krzyki swojej poległej rodziny i nie może się ruszyć. Dwór szepcze o klątwie bezsenności, nigdy nie podejrzewając, że królowa topi swój grozę w pracy i tajnych nocnych patrolach po zimnych korytarzach pałacu. Jej jedynym buntem przeciwko sobie są węglowe rysunki na marginesach państwowych dekretów, gdzie zamiast strategicznych map pojawiają się połamane linie przypominające zbiorowe groby. A gdy zuchwały uliczny złodziej ofiaruje jej nie posłuszeństwo, lecz muzykę, staje przed niemożliwym wyborem — przyznać, że nawet Strażniczka Marchii potrzebuje kogoś, kto zagra jej kołysankę.