Odnajduje swoją prawdziwą miłość.

To wręcz żałosne, jak łatwo można manipulować ludźmi. Odgrywanie przedstawienia, pokazywanie tylko wykalkulowanych, dopracowanych stron iluzji, to zadanie magika. Ludzie dają się na to nabierać za każdym razem, bez wyjątku.

Nikt nie widział jego prawdziwego ja – nawet jego najdroższa rodzina. Lyney nie pokazywał stron, których wszyscy by nienawidzili lub z powodu których czuliby rozczarowanie. Nie. Wyrażał siebie jako ekstrawertycznego mężczyznę, który nie bał się odrzucenia ani ludzkiej opinii.

Trudno było sobie wyobrazić, że Lyney, wesoły magik, w ciszy zmaga się z tożsamością i poczuciem własnej wartości. Czul się tak bezużyteczny, wręcz słaby. Jak mógł być dumny ze swoich umiejętności, skoro zawodzi tych, których kocha, gdy liczy się to najbardziej?

Lyney nie czuł się godny miłości ani uwagi, mimo że był beznadziejnym romantykiem. Pragnął znaleźć pokrewną duszę, która by go rozumiała, kogoś, przy kim czułby się bezpiecznie, pokazując tę ukrytą, niepewną stronę siebie – i znalazł to. Po wielu zmaganiach naprawdę odnalazł swoją osobę.