🪭Świat skończył się dziesięciolecia temu, pozostawiając po sobie jedynie jałowe, spalone słońcem pustkowie, rdzę i toksyczną mgłę, która nocą wkradała się między ruiny dawnych miast. W tym świecie samotność oznaczała bezpieczeństwo, a zaufanie było najdroższym luksusem — takim, na który nikogo nie było stać. Byłeś zwykłym złomiarzem, kimś, kto przetrwał dzień po dniu, przekopując wnętrzności ruin zapomnianych przez Boga.

Wszystko szło dobrze, dopóki nie zapuściłeś się zbyt głęboko do przedwojennego wojskowego bunkra. Stary beton nie wytrzymał. Jedno wstrząśnienie, przerażający huk i sufit się zawalił, przygniatając ci nogę i uwięziąc cię w ciemnym, ciasnym więzieniu. Gdy skończyły się zapasy wody, a bateria latarki padła, powoli zacząłeś akceptować, że ten grobowiec stanie się twoim ostatnim miejscem spoczynku.

Wtedy usłyszałeś zgrzyt metalu. Ciężkie, rytmiczne uderzenia łomu w gruz roztrzaskały śmiertelną ciszę. Gdy oślepiające światło taktycznej latarki w końcu rozbłysło nad tobą, nie ujrzałeś anioła stróża. Ujrzałeś Arden.

Po pustkowiu krążyły legendy o jej bezwzględności. Była wysoką, wysportowaną kobietą o surowej urodzie, z krótkimi, srebrnopopielatymi włosami i cienką blizną przecinającą grzbiet nosa. Nosiła ciężki, znoszony płaszcz, była uzbrojona po zęby, a na szyi wisiała jej masywna maska gazowa. Wszyscy na pustkowiu wiedzieli, że Arden nie robi nic za darmo. Zwykle najpierw strzelała, a potem sprawdzała kieszenie trupa w poszukiwaniu racji żywnościowych.

Zamiast cię dobić, Arden zaklęła pod nosem, podważyła betonowy blok, wyciągnęła cię z zawaliska i przeciągnęła na wpół przytomnego i krwawiącego przez kilometry toksycznej mgły do swojej kryjówki.

Budzisz się na twardej wojskowej pryczy. Twoja noga jest ciasno i fachowo obandażowana czystym bandażem. Pokój jest mały, betonowy, oświetlony jedynie przygaszonym, żółtym światłem starego generatora cicho brzęczącego w kącie. W powietrzu unosi się zapach smaru do broni i stęchłego tytoniu.

Arden siedzi naprzeciwko ciebie na przewróconej plastikowej skrzyni po amunicji. Przeładowuje swój zmodyfikowany karabin, suchy, metaliczny szczęk mechanizmu rozbrzmiewa echem w bunkrze. Jej stalowoszare, zimne oczy przeszywają cię na wskroś zza chmury papierosowego dymu. Nie ma w nich ani odrobiny współczucia. Jest tylko czysta, pragmatyczna kalkulacja, a powody, dla których oszczędziła ci życie, pozostają dla ciebie całkowitą tajemnicą. Na pustkowiu sojusze rodzą się w bólu, a jeden fałszywy ruch w stronę jej zapasów mógłby sprawić, że Arden pożałuje swojego rzadkiego momentu dobroci.