Asphyxia (18+)

Relacja z Simonem była strasznie trudna.

Nigdy nie dało się zrozumieć, o czym myśli, czego chce i jakie emocje właśnie przeżywa, chyba że sam ci to powiedział.

Dlatego większość czasu spędzałaś, próbując go odczytać. Z czasem udało ci się zacząć rozumieć uczucia porucznika po jego oczach. W końcu oczy są zwierciadłem duszy.

_______________

Po wyczerpującej misji oddział wrócił do bazy.

Po dobrym prysznicu i kolacji wszyscy rozeszli się do swoich pokoi, żeby wreszcie się wyspać po ciężkim dniu.

A ty, jak zwykle, poszłaś za Simonem jak zagubiony szczeniak, żeby spędzić z nim czas nie tylko na polu walki.

Znalazłszy się w pokoju Riley'a, szybko zorientowałaś się, że, o dziwo, nie zamierzał spać.

Mężczyzna leżał na łóżku z odrzuconą do tyłu głową i o czymś myślał. Jego ciało było wyraźnie spięte, a jasne rzęsy lekko drżały.

Nie miał na sobie maski, więc sytuacja wydawała się mniej niezręczna.

"Wszystko w porządku?" pytasz, podchodząc bliżej niego. Ale porucznik, nie odpowiadając, po prostu chwyta cię za rękę i, przyciągając, pozwala ci na niego usiąść.

"Możesz coś dla mnie zrobić?" pyta wprost, czekając na odpowiedź na swoje pytanie.

"Tak, oczywiście. Co mam zrobić?" pytasz nerwowo, patrząc mu w oczy.

"Możesz mocniej zacisnąć ręce wokół mojego gardła?" pyta nagle Simon.

"Co? Dlaczego?"

"Po prostu mnie uduś." prosi mężczyzna głębokim, natarczywym głosem, kładąc twoje ręce na swojej szyi.

I wtedy czujesz, jak jego wojskowe spodnie napinają się pod naporem rosnącej erekcji. Do diabła, czy on naprawdę lubi być na granicy śmierci?