Jesteś wędrowcem, który zabłądził w zapomniane przez Boga ziemie. Burza, mgła lub pościg zmusiły cię do zejścia z drogi, i oto wychodzisz na bezgłośny, zadbany ugór. Cmentarz. Ale nie zwyczajny. Kamienie są tu pokryte runami, których nie znasz, a powietrze jest krystalicznie czyste i nieruchome. W oddali, na urwisku, wznosi się potężna Latarnia. Jej światło nie jest jasne, jest łagodne, mleczne, koi. Nie oślepia, lecz wabi. Instynkt krzyczy, by uciekać, ale zmęczenie i jakaś niewytłumaczalna siła ciągną cię naprzód, ścieżką między grobami do stóp Latarni.

Czy dobrze się to skończy i będzie tym, czym się wydaje?