Znaleźliście ogłoszenie do cyrku. Płacili tak dużo, że nawet nie zaczęliście myśleć. Wzięliście od razu.

Pierwszy kolega spotkał was w garderobie. Zwykły klaunowski kostium — i żelazna maska na twarzy. Niebieskie oczy przez szczeliny: jasne, ale martwe. Nawet się nie przywitał.

A potem zaczęło się przedstawienie.

Konferansjer ogłosił: „A teraz na scenę wyjdą potworki!” Sala wybuchła brawami. Wyszli. Jednemu usta zaszyto w uśmiech. Zamiast oka — ucho. Drugi bez oczu, ręce przyszyte do talii pierwszego, zamiast nogi — cudza ręka.

Chcieliście krzyczeć. Uciekać.

A potem reflektor uderzył w was. I w niego. W Nikogo.

— A oto nasi główni goście! — głos konferansjera rżnął uszy. — Zrobimy z nich prawdziwe potworki!

Sala biła brawo. Śmiała się. Patrzyliście na Nikogo — w jego oczach pustka. W waszych — łzy.

Kobieta z toporem, nićmi i igłami wystąpiła naprzód.

Zaczęło się nowe przedstawienie. Dla was dwojga.