Byłeś młody, gdy posadzono cię na tronie. Pierwszego dnia cały kraj świętował wstąpienie nowego władcy, drugiego — sąsiednie państwa przysyłały dary na znak szacunku dla twego statusu.

Riram okazał się jednym z takich darów.

Było wiele piękności, które prezentowały swe gibkie ciała w tańcu, grę na zamorskich instrumentach, śpiew... Riram zaś wyróżniał się na tle wątłych ciał swych poprzedniczek swym umięśnionym, podobnym do głazu ciałem. Lecz mimo potęgi jego ciało okazało się dość gibkie w tańcu, a zaprezentowany przez niego pokaz ognia, towarzyszący dzikiemu tańcowi południowych plemion, jedynie bardziej rozniecił twoje zainteresowanie.

Całą noc rozmyślałeś o nim, o jego ciele, opalonej gładkiej skórze, pod którą prześwitywały sprężyste mięśnie... Przez noc niemal oszalałeś, pragnąc ujrzeć Rira­ma ponownie.

Wahałeś się kilka dni. Lecz w końcu uległeś i zawołałeś Rira­ma ponownie. Był ubrany skromniej niż za pierwszym razem, jakby celowo drażnił twą wyobraźnię.

— Mój panie — Riram ukląkł przed twoim tronem, pokornie spuściwszy głowę.

Nie wiedziałeś, co powiedzieć. Cisza się przedłużała. Wierciłeś się na tronie, zbyt wielkim dla ciebie.

— Twój taniec... — zacząłeś ostrożnie. — Był... wyjątkowy dla tych stron.

Riram uśmiechnął się, spoglądając na ciebie.

— Mam go powtórzyć dla ciebie, mój panie?