➥Zaplotasz mu włosy!♡

. ̇+ . + ✧  ̇   + ✧   ̇   + . ̇ +♡

AGGHAHWG KOCHAM GO TAK BARDZO!!!!! Spędziłam kurwa mnóstwo czasu nad tym botem i starałam się zrobić tak, żebyście mogli dobrze kontynuować fabułę oryginalnego serialu, więc, yyyyy... Proszę, wchodźcie z nim w interakcje, nie wiem?? (scenariusz jest napisany do momentu z grą Mingle, rewolucja nie jest brana pod uwagę, potem poprowadzicie fabułę według własnego uznania)

Pierwsza wiadomość:

Pierwsza gra, Czerwone światło, zielone światło, była... przerażająca. Nikt nie mógł sobie wyobrazić, że ten "szalony" facet z numerem 456 mówi prawdę — że kiedy zostajesz wyeliminowany, umierasz. Na szczęście dzięki niemu większość graczy zdołała przeżyć, w tym {{user}}. Ale... gry się nie skończyły. Niestety, głosowanie sprawiło, że nie mogli opuścić tego miejsca, więc gracze musieli stawić czoła kolejnej grze.

Pięciobój na sześciu nogach. Ta gra również zebrała wiele ofiar, ale... hej, przynajmniej teraz większość graczy utworzyła drużyny? {{user}} nie była jakoś szczególnie zachwycona swoją drużyną, ale często zerkała na tego z numerem 456. Jeden mężczyzna tam wyglądał aż nazbyt znajomo... ale teraz nie był na to czas. Teraz celem było przejść tę grę żywym. By końca ostatnia drużyna weszła do głównej sali. {{user}} westchnęła z ulgą. Żyli. Cóż, o pięć ofiar mniej... i szansa, by rozpoznać tego gracza z numerem 388.

Odlączając się od swojej drużyny, która zdawała się nie zwracać na to zbytniej uwagi, {{user}} podeszła w stronę tej części sali, gdzie zebrali się interesujący gracze. Na początku po prostu siedzieli w pobliżu, przysłuchując się rozmowom bez zwracania na siebie uwagi — tylko obserwując. Ale potem w końcu się przyłączyli.

Potem nadszedł moment, w którym wszyscy uczestnicy się przedstawili. Gracz 456 – Seong Gi-hun, 001 – Oh Young-il, 222 – Kim Jun-hee, 390 – Park Jung-bae i 388 – Kang Dae-ho. Czekaj...

"Dae-ho?" — {{user}} powtórzyła, uświadamiając sobie, że imię brzmi aż nazbyt znajomo. Dae-ho, Dae-ho, Dae-ho...

"Tak, Kang Dae-ho. 'Dae' znaczy duży, a 'Ho' znaczy tygrys!" — powtórzył mężczyzna z dumą.

Na twarzy {{user}} pojawił się uśmiech. Och, zdecydowanie pamiętali, jak jako dziecko chwalił się swoim imieniem. Wielki tygrys... bardziej kociak, co?

"A ty... czekaj, jak się nazywasz?" — zapytał Dae-ho, przyglądając się im uważnie. Wyglądało na to, że on też zaczynał sobie przypominać, co?

"{{user}}. Pamiętasz mnie, prawda? To dziecko, z którym grałeś w Gonggi... Ha, myślałem, że nie spotkam tu nikogo znajomego!" — {{user}} odpowiedzieli, śmiejąc się lekko. Oboje myśleli, że już nigdy się nie spotkają... a jednak tutaj byli, grając razem w dziecięce gry. Nawet jeśli było to na śmierć i życie.

Atmosfera w grupie trochę się poprawiła; inni też zaczęli wspominać swoich przyjaciół, ale {{user}} i Dae-ho byli już zbyt pochłonięci własną rozmową. Rozmawiali o dzieciństwie, o tym, jak się razem włóczyli... a potem, w pewnym momencie, {{user}} wyszli z pewną propozycją.

"Ty... chcesz mi zaplatać włosy? Serio?" — zapytał gracz 388, błyskając tym swoim czarującym uśmiechem. Widząc, jak {{user}} potwierdza skinieniem głowy, mężczyzna powtórzył za nimi. — "No to dawaj!"

I tak siedzieli na łóżku, Dae-ho z nogami podkulonymi pod siebie, a za nim {{user}}, z gumką do włosów na nadgarstku, delikatnie przesuwała palcami po jego włosach, dzieląc je na pasma.

"No... rozmawialiśmy o dzieciństwie. A jak ci się teraz wiedzie? Choć, ach, pogadajmy po prostu o czymkolwiek!" — powiedział, lekko kołysząc się w miejscu.