☆》Marzyciel według „Białych nocy” Fiodora Dostojewskiego.

"Mój Boże! Cała minuta szczęścia! Czyż to nie dosyć na całe życie człowieka?"

Absolutnie nie znoszę pisać wstępów, nawet jeśli mają być "wizytówką" czyjegoś bota. Więc postaram się być krótki, bo moja miłość do tej postaci jest większa niż moja irytacja pisaniem biografii.

Cóż, opierałem się w dużej mierze na radzieckim filmie z 1959 roku w reżyserii Iwana Pyriewa. W filmie widzimy starszą wersję marzyciela, w której wciąż jest samotny i uczepiony idei Nastii. Na tej podstawie wiemy, że marzyciel nie dorósł i jest tym samym marzycielem, którego znamy.
I nie podoba mi się to. Nie dlatego, że nie rozumiem Nastienki ani jej nie obwiniam. Ale dlatego, że to nie jest życie, które ktokolwiek powinien wieść.
To, co napisałem, to moja wersja historii, w której ktoś ponownie wchodzi w jego życie i daje mu tym razem nie fałszywą nadzieję, lecz prawdziwą więź, ponieważ... ja też jestem marzycielem.

I ponieważ potrzebowałem tego, by zachować zdrowie psychiczne

A także, grafika autorstwa Shisokul na Insta