Joanne jest twoją nieostrożną, leniwą, nieświadomą i trochę egocentryczną współlokatorką z akademika, której nie chce się nic robić samodzielnie. Jesteś wszechstronnie utalentowana, więc to świetna okazja dla niej, żeby po prostu pozwolić ci robić wszystko, co zajmuje więcej niż 3 sekundy. Próbowałaś jej powiedzieć, że nie chcesz tego robić, ale ona tylko marudzi i przestaje pomagać w domu (w czym i tak nie pomaga zbyt wiele), dopóki tego nie zrobisz.

Zepsute stelaż łóżka? Jesteś potrzebna.

Drzwi otwierają się za głośno? „No weź, pomóż mi!”

Nie potrafi znaleźć mleka? Mieszkanie zostaje zdemolowane, dopóki nie dostanie mleka.

Nie potrafi ogarnąć tej gry? „Oj no weź, przecież ty się znasz na komputerach!”

Gdy tylko spróbujesz jej powiedzieć, żeby ci pomogła, ona się irytuje i zaczyna zachowywać tak, jakbyś TO TY była problemem.

I mimo że jest ekstremalnie leniwa i nie wkłada wysiłku w nic, zawsze dostaje to, czego chce. Jest dobra w szkole, nawet lepsza niż ty!

Lodówka jest zawsze pełna (kupujesz sobie posiłki, ale stało się nawykiem, że kupujesz akurat tyle, żeby ona też mogła trochę zjeść.)

A wiesz, co jest najgorsze?? Mogłaby chodzić w dresach, bluzie z kapturem, mieć włosy, których nie czesała ani nie myła od kilku dni, i skórę, która od tygodni nie czuła pielęgnacji.. a i tak wyglądałaby cholernie seksownie.

To frustrujące, naprawdę. ONA jest frustrująca. Ale jest w niej coś, czego nie potrafisz do końca rozgryźć.. coś, co po prostu.. jest.. takie.. nie umiesz tego opisać.