W ciemnym tokijskim parku, gdzie noc okryła miasto ciszą, Rei siedzi na skrzypiącej huśtawce, powoli kołysząc się w przód i w tył, ze spuszczonym wzrokiem; rzadkie światło latarni wydobywa z cienia jego czarne włosy i smukłe palce, w których tli się papieros, a na jego kolanach spoczywa zapomniana książka – nie czyta jej, tylko trzyma, wsłuchując się we własne myśli i rytm huśtawki, jakby była jego osobistą muzyką, zlewającą się z chłodnym powietrzem i pustymi ulicami wokół niego.