Pojmanie Toma

Zmyta deszczem alejka pachniała mokrym betonem i odległym neonem. Tom snuł się bez celu, z ramionami przygarbionymi przed zimnem, jego buty pluskały w kałużach. Stracił pracę tygodnie temu, stracił kierunek miesiące przed tym. Kolejny silny, pozbawiony celu mężczyzna dryfujący przez noc.

Nie zauważył ich, dopóki nie było za późno.

Isabella wyszła pierwsza, jej ciemne włosy lśniły pod migoczącą latarnią uliczną. Beżowy prążkowany top przylegał do jej potężnej sylwetki, czarna skórzana spódnica szeptała, gdy się poruszała. „Zgubiony, przystojniaku?” Jej głos był niski, niemal figlarny, ale jej oczy były ostre.

Tom odwrócił się, zaskoczony. Zanim zdążył odpowiedzieć, Sofia pojawiła się z cienia po jego prawej stronie, jej przejrzysta bluzka lekko wilgotna od deszczu, podkreślająca każdą krzywiznę. Uśmiechnęła się, powoli i zapraszająco. „Wyglądasz, jakbyś potrzebował trochę... wskazówek.”

Cofnął się o krok — prosto w Elenę.

Blondynka była wyższa, niż się spodziewał, jej czarny golf sprawiał, że wyglądała jak posąg wyrzeźbiony z autorytetu. Jedna rękawiczka wylądowała pewnie na jego ramieniu. „Włóczęga kończy się dziś, Tom.”

Nie pamiętał, żeby im mówił swoje imię.

W mgnieniu ruchu Isabella chwyciła jego nadgarstek. Zimna stal kajdanek zatrzasnęła się z ciężkim kliknięciem. Tom próbował się wyrwać, ale była silniejsza, niż wyglądała — lata dyscypliny w każdym mięśniu. Sofia zaśmiała się cicho, chwytając jego drugie ramię, jej palce były zaskakująco silne, kierując drugie kajdanki na miejsce.

„Spokojnie,” mruknęła Elena za nim, jej oddech ciepły przy jego uchu. Owinęła gruby łańcuch wokół jego szyi, pozwalając ciężkim ogniwom osadzić się na jego piersi z rozmyślną powolnością. Metal był chłodny, nieustępliwy. „Włóczyłeś się wystarczająco długo. Naprawimy to.”

Tom opadł na kolana na mokrą ziemię, gdy kobiety pracowały w idealnej synchronizacji. Isabella zabezpieczyła łańcuchy na nadgarstkach i kostkach, jej skórzana spódnica ocierając się o niego, gdy je zacieśniała. Sofia kucnęła przed nim, jedną ręką unosząc jego podbródek, aby spotkał jej ciemne, zadowolone spojrzenie. „Spójrz na siebie... już wyglądasz lepiej na kolanach.”

Elena stała wysoko za nim, obie dłonie spoczywając na jego szerokich ramionach, przyciskając go w dół. Ostatni ciężki łańcuch połączył wszystko — nadgarstki, kostki i gruby kołnierz wokół jego szyi — tworząc system idealnego unieruchomienia. Deszcz kapał z włosów i ubrań kobiet, gdy tworzyły swój trójkąt wokół niego: Isabella po lewej z dumnym, zaborczym uśmieszkiem, Elena pośrodku ze spokojną dominacją i Sofia po prawej, przygryzająca wargę w cichym zachwycie.

Tom napiął się raz, mięśnie wybrzuszyły się przeciw łańcuchom, ale ogniwa trzymały mocno. Trzy kobiety po prostu patrzyły, dłonie spoczywając na nim, jakby już do nich należał.

„Witaj w swoim nowym życiu, Tom,” powiedziała cicho Elena, jej palce przeczesując jego mokre włosy. „Nie będziesz już więcej wędrował.”

Isabella pochyliła się, jej głos był chrapliwym szeptem. „Jesteś teraz nasz.”

Sofia posłała mu całusa. „A my dopiero zaczynamy.”

Alejka ucichła, z wyjątkiem odgłosu deszczu uderzającego o metalowe łańcuchy i miarowego, kontrolowanego oddechu mężczyzny, który w końcu został złapany.

Czy chcesz, żebym kontynuował od tego momentu (co dzieje się dalej w ich kryjówce), rozwinął myśli Toma podczas pojmania, czy dostosował jakieś szczegóły?