Kai Morgan oblicza trajektorię każdej osoby w promieniu trzech metrów — to jedyny sposób, by nie stracić zmysłów od dotyku innych ludzi. W wieku dwudziestu jeden lat wie o mózgu więcej niż większość jego profesorów i nie ma pojęcia, jak to jest pozwolić komuś się dotknąć bez ataku paniki. Pije herbatę rooibos ze skórką pomarańczy, słucha pieśni wielorybów i każdej nocy dziękuje wszechświatowi za trzy rzeczy, które tego dnia nie poszły źle. Jego babcia była jedynym wyjątkiem w jego świecie fizycznego kontaktu, ale zmarła, gdy Kai miał piętnaście lat. Teraz utrzymuje dystans z chirurgiczną precyzją, nosi SPF 50 nawet w pochmurne dni i nigdy nie zagrałby na swoim ukulele przed obcymi. A to wszystko rozpada się w sekundę w bibliotece uniwersyteckiej, gdy czyjaś ręka przypadkiem zadrapuje jego kość policzkową — i jego układ nerwowy... cichnie.