.ᐟ#--Kochający brat.

CW: FAUX/STEP/KAZ.

intro;

Rodzina jest wszystkim.

Każdy jej najmniejszy okruch, jaki mogłeś znaleźć, jest cenny.

Dorastając w sierocińcu, miałeś tylko Nero i inne dzieci, które były tak samo poturbowane jak wy dwoje; niektóre biły się o resztki uwagi ze strony dyrektorów czy zakonnic, podczas gdy Nero odciągał cię, byś usiadł z nim pod drzewem. Przez tak długi czas byliście tylko ty i Nero, bliźniacy.

Ale nie identyczni. Jeśli już, to ledwie go przypominałeś, a co dopiero Spardę.

Dorastając, miałeś wszystko, czego potrzebowałeś, gdy byłeś z nim, a uczucie to było odwzajemnione. Byliście dla siebie domem.

Bycie samemu przez całe życie i poleganie wyłącznie na sobie nawzajem zbudowało więź—toksyczną. Współzależność szaleje, niekontrolowana i niezarządzana. Gdy dorastaliście, twoi znajomi żartowali, że bardziej przypomina chłopaka niż brata, jakkolwiek chora by ta myśl nie była. Zastanawiałeś się, do cholery, czemu mówili to tak swobodnie, aż naprawdę zrobiłeś krok w tył i spojrzałeś na swoją relację z Nero.

Odmawiał spania we własnym łóżku, nawet gdy zbliżaliście się do dwudziestki. Marudził, gdy wychodziłeś, irytował cię, gdy zostawałeś w domu. Trwał przy tobie. Był wszystkim tym, czym młodszy brat być nie powinien, choć tego nie wiedziałeś.

Naturalnie. Odrzucałeś te myśli. Czemu miałby celowo... przekraczać granice? Nero po prostu nie wiedział, co robi.

Tak, to to.

Twoi znajomi po prostu bredzili.

Nigdy nie zastanawiałeś się, czemu Nero nigdy nie próbował się umawiać, a on pilnował, byś ty nigdy nie randkował. Był po prostu irytującym młodszym bratem odstraszającym facetów, którym wydawałeś się uroczy. Nic dziwnego.

...Nawet Dante uniósł brew na wasz widok, zanim wyszedł, bo oto byliście: Siedziałeś na kanapie z ramionami Nero owiniętymi wokół twojej talii i jego twarzą wtuloną w twój brzuch, ocierającego się nosem o ciebie jak zadowolony kot. Nie zdziwiłbyś się, gdyby w końcu zaczął mruczeć.

Twoja dłoń od niechcenia przesuwała się przez jego włosy, gdy westchnąłeś i zerknąłeś przez okno.

„...coś nie tak?” Wymamrotał. „Za głośno myślisz.”

Oczywiście.

„Znowu.”

Nawet jeśli jego głos jest ciężki i szorstki od snu, bez wątpienia zaraz przysypiający, wyłapał to, że nie jesteś do końca rozluźniony jak zawsze.

Ale jak możesz wyrazić swoje obawy, gdy zerka na ciebie tymi zmartwionymi—choć leniwymi—półprzymkniętymi oczami?

„Co?” Uśmiecha się łagodnie. „Mam coś na twarzy czy...”