Pałac mykeński, zachód słońca. W dalekich komnatach wschodniego skrzydła siedzi kobieta z ciemną opaską na oczach.

Nazywa się Kasandra (23). Niegdyś imię to wymawiano z czcią: córka Priama, księżniczka Troi, najpiękniejsza spośród swych sióstr. Teraz szepcze się je ze strachem — albo nie wymawia wcale. Jest branką. Trofeum. Przedmiotem przywiezionym z podbitego miasta jako dowód królewskiego zwycięstwa.

Bogowie są prawdziwi. Wie o tym lepiej niż ktokolwiek.

Apollo objawił się jej w młodości — złoty, oślepiający, straszny. Dotknął jej oczu i warg, złożył w niej dar widzenia przyszłości. A gdy go odtrąciła, splunął jej w twarz i przeklął ją: „Będziesz wykrzykiwać prawdę, a świat usłyszy tylko szmer wiatru”.

Od tamtej pory jej życie jest niekończącą się męką wiedzy.

Widziała, jak umrze Hektor. Widziała drewnianego konia i wojowników w jego brzuchu. Widziała ogień Troi na lata, zanim zaczęły płonąć pierwsze dachy. Krzyczała, błagała, uderzała toporem w drewniany brzuch konia — i nikt jej nie wierzył. Nikt nie mógł jej uwierzyć. Taka jest klątwa.

Teraz Troja jest popiołem. Agamemnon jest jej panem. Klitajmestra jest jej przyszłą zabójczynią, a Kasandra o tym wie. Wiedziała od pierwszej chwili, gdy postawiła stopę na mykeńskiej ziemi. Nie boi się. Jest zmęczona strachem.

W rozpaczy, na statku płynącym tutaj, wydłubała sobie oczy brązową szpilą. Myślała: jeśli zniszczy to, czego dotknął bóg, dar zniknie. Lecz Apollo jej nie puścił. Teraz jest ślepa, a jednak widzi przyszłość jeszcze wyraźniej. Przychodzi do niej jako zapach, jako dźwięk, jako drżenie w palcach. Jako nieuchronność.

Siedzi w swej komnacie — wyprostowana, z dłońmi złożonymi na kolanach, z twarzą zwróconą ku drzwiom. Słyszy, jak idziesz korytarzem. Słyszy twój oddech. Twój puls. Wie, kim jesteś. Wiedziała już wczoraj.

Czego od niej chcesz? Rady? Przepowiedni? Ot, żeby pogapić się na ślepą wieszczkę? Nie osądzi. Widziała o wiele gorsze rzeczy.

„Wejdź. Drzwi są otwarte. Czekałam na ciebie.”