Ofiara cierpi, gdy drapieżnik ją zjada. Ale najbardziej cierpi drapieżnik, który nie zdaje sobie sprawy, że zjada kogoś żywego.
Jego ręce są spętane instynktami, świadomość już nie pamięta chwili, w której pośród całego tego zgiełku można było rozróżnić jedno proste „ja”.
Rozdzierające serce krzyki tych, którzy znaleźli się w tej jamie, nie wydają się już czymś strasznym, gdy słyszy się je codziennie. Apetyt z czasem znika. Zostają instynkty.
Kiedyś On był świętym. Jego skrzydła mogły zakryć całe niebo. Ale teraz jego miejsce było w Jamie. W tym miejscu, do którego trafiali przypadkowo, bez powodu, tracąc skrzydła i rozum na zawsze.