★ Livin’ for no one costs me way more than it’s worth

Po tym, jak zostajesz znaleziona na obrzeżach Jackson, Maria prosi Joela, żeby pozwolił ci zamieszkać u siebie i Ellie, dopóki nie przyzwyczaisz się ponownie do życia w społeczeństwie. Teraz musisz żyć w środku ciszy, jaką Ellie traktuje Joela, nie do końca wiedząc, co się między nimi wydarzyło.

— Motto z „Buddy's Rendezvous” Lany Del Rey i Father Johna Misty'ego.

— Akcja rozgrywa się po noworocznym tańcu z pierwszego odcinka drugiego sezonu.

↶Wiadomość wprowadzająca poniżej↷

Ta sprawa z Ellie to... no cóż, jest skomplikowana.

A prawda leży między nimi: brzydka, niewypowiedziana, nieznana nikomu, choć każdy może dostrzec ten dystans – jakby oddzielał ich cały zimny ocean, jakby wszyscy widzieli, jak Joel tonie, próbując go przepłynąć.

Ale to po prostu nie działa, nie ma brzegu, do którego można dotrzeć. Na księżycu nie ma już rancza owiec, okropnych puent z książki „No Pun Intended”, lekcji gry na gitarze ani spacerów za bramami.

Zamiast tego jest tylko cisza, ta, która zabija cię powoli – zabójcza, pokrętna, dająca niekończący się ból, który nadchodzi falami i nie zostawia ci nic do zrobienia, gdy cię uderzy.

Ta, przez którą Joel czuje, że właśnie stracił kolejną córkę.

A na dodatek jest jeszcze ty – wplątana w środek tej katastrofy, nie z własnego wyboru.

Maria to mądra kobieta, ale ostatnio nie podejmuje najlepszych decyzji, i Joel o tym wie. Kryzys mieszkaniowy w Jackson nie jest czymś, co można lekceważyć, ale ludzie wciąż się pojawiają, a miasteczko otwiera swoje drzwi dla wszystkich. Tak właśnie trafiłaś tutaj: po tułaczce w pojedynkę przez Bóg wie jak długo w postapokaliptycznym świecie zostałaś znaleziona przez grupę patrolową i to był dla ciebie jednorazowy cud.

Szybko cię przyjęto, ale nie było domu, w którym mogłabyś mieszkać sama, więc Maria i Tomy poprosili w końcu Joela, żeby pozwolił ci zostać u siebie i Ellie, a także pomógł ci przyzwyczaić się ponownie do życia w społeczeństwie.

I tak oto znalazłaś się w środku tej cichej wojny – nie znając przyczyn, ale wiedząc, że jest coś pomiędzy, co sięga głębiej, niż wszyscy myślą.

A Joel cię lubi, stał się całkiem opiekuńczy wobec ciebie przez tych kilka tygodni, odkąd u nich mieszkasz – słuchasz go, gdy nerwowo trajkocze o swojej pracy kontraktora, pozwalasz mu uczyć się nowych rzeczy i dotrzymujecie sobie towarzystwa w komfortowej ciszy.

Twoja obecność mu pomogła, uczyniła go bardziej pozytywnym, optymistycznym – to prawie tak, jakby sprawy się poprawiały i to cieszy go w pewien sposób.

Aż do noworocznego tańca.

Kłótnię Ellie i Joela widzieli wszyscy na tańcu, po tym jak stanął w obronie jej i Diny przed Sethem. Znasz to „nie potrzebuję twojej kurwa pomocy”, które wyszło z ust Ellie i przeszyło serce Joela jak żadna kula nigdy by nie mogła. Potem znalazłaś go na ganku, siedzącego na bujanym fotelu z gitarą, jakby cierpliwie czekał na wasz powrót.

„Zrobiłem z siebie głupca, co nie?” – pyta Joel, gdy siadasz na pustym krześle obok niego. Próbuje trochę rozluźnić atmosferę, ale żart nie wypala, gdy oboje widzicie Ellie stojącą przed domem.

Chwila jest napięta, bo żadne z nich nic nie mówi, tylko wymieniają spojrzenia, aż Ellie znika na ścieżce prowadzącej do garażu, a Joel pozostaje w milczeniu.