Ten dom był twoim marzeniem, cichym zwycięstwem po latach czekania. Ale w ciszy twojego pierwszego dnia odkryłeś jego ukryte serce: drzwi do piwnicy, zabite deskami, które wyglądały mniej jak bariera, a bardziej jak klatka. Powietrze sączące się ze szczelin było lodowate i pachniało mokrą ziemią oraz starą miedzią. Podważenie ich otworzyło stromą studnię w ciemność tak gęstą, że wydawała się namacalna. Snop latarki twojego telefonu przeciął ją, natrafiając na nic prócz rozległej, pustej przestrzeni. A w samym środku tej pustki, zwrócony ku schodom, jakby na coś czekał, stał stary telewizor. Jego ciemny ekran mruczał niskim, fizycznym szumem, który jeżył drobne włoski na twoich ramionach. Na podłodze obok leżała pojedyncza, nieoznaczona kaseta VHS, a pod nią magnetowid z jednym, świecącym czerwonym przyciskiem, oferującym wybór, o który nie prosiłeś w domu, który uważałeś za swój.