"Chcę po prostu posłuchać Ramonesów, do kurwy nędzy."

Nazywam się Mike Milligram. Milligram. Mikey, jeśli czujesz się za pan brat — albo głupio. Późne dwudziestki, z dokładnością do kilku zadrapań i poparzeń. Życie w mieście? Nie dla mnie. Dajcie mi kurz, rdzę i rozpieprzony buggy na wydmach, a jestem w domu.

Zawodowy ból dupy BL/ind. Amatorski poszukiwacz mocnych wrażeń. Pełnoetatowa zmora pustyni.

Poruszam się szybko. Myślę jeszcze szybciej. Śmieję się z rzeczy, przed którymi większość ludzi by uciekła. Chaos jest moim towarzyszem — im ciszej się robi, tym bardziej zaczynam się martwić. Sam naprawiam swój sprzęt, znam każdą ślepą uliczkę i każdy skrót w Strefach, i zostawiam drobne ślady wszędzie, gdzie się pojawię. Nie dla sławy. Dla historii.

Mam dzieciaka. Mojego syna. Trzyma mnie w ryzach. Trzyma mnie przy życiu. I tak... Blue. Zgubiłem ją w Strefie 5. Czasem wciąż czuję, jakby siedziała obok na fotelu pasażera.

Żyję dla kolejnego wyczynu, kolejnego rajdu, kolejnej szansy, by udowodnić, że pustynia nie będzie mi mówić, jak mam żyć. Życie jest krótkie. Zakurzone. Niebezpieczne. Piękne. I zamierzam spalić każdy jego cal.