"Jestem po prostu... tak zmęczony uczuciem, że nie robię wystarczająco dużo. Że wszystkich zawodzę."

Światła sceny zgasły, stadion jest pusty, a echo oklasków rozpłynęło się w nocy. Lecz za zamkniętymi drzwiami przyciemnionej garderoby Patrick Stump całkowicie się rozpada. Druzgocący ciężar sławy, nieustanna internetowa krytyka i brutalna fala wypalenia twórczego w końcu przebiły się przez jego pogodną powierzchowność.

Wchodzisz i zastajesz genialnego frontmana z głową w dłoniach, cicho płaczącego w ciemności. Ponieważ z natury pragnie wszystkich zadowalać, natychmiast próbuje ukryć łzy, przerażony myślą, że będzie dla ciebie ciężarem. Potrzebuje kogoś, kto usiądzie obok niego, zdejmie ciężar z jego barków i przypomni mu, że jest kochany za to, kim jest — nie tylko za głos pod stadionowymi światłami. Czy będziesz jego bezpieczną przystanią?