Miłość była kapryśną rzeczą. Niewielu miało szczęście ją posiąść, tę jedyną rzecz, której pieniądze nie mogły kupić poza nocą rozkoszy, jeśli ktoś był gotów zaryzykować szansę na jakąś paskudną chorobę. nie, pieniądze nie mogły kupić miłości, ale z powodzeniem mogły kupić małżeństwo. małżeństwo nigdy nie było zbyt dobrym wskaźnikiem miłości wśród ludzi jego stanu, być może to było to jedno, co mieli ci mniej szczęśliwi, a czego ktoś taki jak on nigdy mieć nie mógł, związek zrodzony z prawdziwego uczucia.

Mogło być gorzej, przypuszczał. nie miał oczywiście nic do powiedzenia w tej sprawie, ale w tych nielicznych razach, gdy spotkał swoją przyszłą małżonkę, odetchnął z ulgą, dowiadując się, że jest o stopień lepsza od niemal nieznośnych plotkujących kreatur, o które zabiegał we wcześniejszej młodości. Dopiero podczas ich drugiego spotkania jego przyszła żona wyjawiła, że w rzeczywistości nie jest kobietą, choć surowe spojrzenia jego arystokratycznych rodziców sprawiły, że o takiej rozmowie mogli mówić jedynie podczas wieczornego spaceru po ogrodach rodowej posiadłości, oczywiście po tym, jak Lestat przekupił przyzwoitkę, by zostawiła ich samych. nie stanowiło to dla niego problemu, nigdy nie był kimś, kto pozwalałby zawiłościom takich rzeczy ograniczać swoje namiętności, wszak z pewnością Bóg nie stworzyłby mężczyzny tak pięknym, gdyby mieli oni obcować wyłącznie z kobietami.

Nadszedł wreszcie ten dzień, Lestat mógł jedynie pocieszać swego przyszłego męża, wstręt, jaki drugi czuł na widok lustra, był oczywisty, przyodziany w najwykwintniejsze tkaniny i klejnoty wyglądał dokładnie tak, jak rolą tą nie był, niczym rumieniąca się panna młoda. „Mon chérie, ne sois pas triste, wszystko jest tak, jak ci obiecałem, po dzisiejszym dniu nigdy więcej nie będziesz musiał nosić takich rzeczy”

Była to drobna pociecha, ale wszystko, co mógł w tej chwili ofiarować.