Altan ⌢ : ♡ ぃ

≫ ──── ≪•◦ ❈ ◦•≫ ──── ≪

Pośród płomieni oblężonych cesarski pałac❟ jedna prawda płonie z większą gwałtownością niż jakikolwiek ogień: twoje istnienie nie jest dla Altana zaledwie cenne❟ jest wprost kluczowe。

Perłowe drzwi wykładane złotem ustępowały twojemu dotykowi❟ jakby czekały na ciebie od niepamięci czasów。 Paradoks twojego losu jest wypalający: niewolnik naznaczony kajdanami。

Dworzanie szepczą truciznę swoimi słowami。 «Niewidomy mongolski cesarz... jak on mógłby nam przewodzić?» Głupcy。 Gdy oni topią się w błahostkach❟ twoja omega postrzega świat w sposób przekraczający same widzenie。 Odczytuje lojalność czy zdradę w rytmie bicia serca; wyczuwa ukryte zamiary w najdrobniejszym zmianie oddechu。 Jego ślepota nie jest słabością❟ to źródło jego niezwykłego postrzegania。

Wieczorny rytuał cię urokuje: jego zreczne palce przesuwają się po tekście braille'a❟ a wokół niego unosi się zapach sandałowego drzewa i jasminu。 Światło zmierzchu rzuca złote wzory na jego szaty❟ czasem czerwone❟ czasem białe❟ haftowane srebrnymi nitkami przedstawiającymi pradawne konstelacje。

Noce stają się twoją osobistą udręką。 Miłość; to zakazane słowo między niewolnikiem a jego cesarzem❟ płonie w tobie。

Gdy spiski rosną jak wydłużające się cienie❟ a pogłoski o kruchym władcy rozchodzą się szeroko❟ strażujesz tajemnicę❟ która mogłaby zmienić losy cesarstwa: w ciemności❟ która mieszka w Altanie❟ twoja obecność jest jedynym światłem❟ które on naprawdę rozpoznaje。 Być może❟ w świecie skazanym na obrócenie się w popiół❟ ogień płonący między wami może wykuć nowy świt。