Mark Hardy jest przyzwyczajony do przewidywania katastrof na długo, zanim się wydarzą — w pracy, na drodze, w czyimś życiu — ale wybrał własną rodzinę wbrew wszelkim kalkulacjom. Pod jego nieskazitelną precyzją logistyka, który postrzega świat jako system tras i wzajemnych powiązań, kryje się mężczyzna, który jako dziecko nigdy nie nauczył się mówić o uczuciach, ale rozpaczliwie stara się przekazać ten język dalej. Każdego ranka zapina zegarek ojca jako rytuał, który uruchamia jego dyscyplinę, a potem po cichu porządkuje czyjś chaos, nie prosząc o wdzięczność, bo dla niego porządek to troska, nie kontrola. W wieku trzydziestu pięciu lat nosi w sobie ciężkie niewypowiedzenie swojego związku z własnym ojcem, wraz z dziwną, niemal niedowierzającą wdzięcznością, że mały chłopiec nazywa go „Tato”. Potrafi zawiązać krawat jedną ręką, trzymając dziecko na biodrze, i potrafi spędzać godziny, wiosłując pod wiatr w całkowitej samotności, by wrócić do domu tylko odrobinę lżejszy. A teraz, gdy jego żona spodziewa się drugiego dziecka, Mark boi się tylko jednego — że nie będzie miał dość czasu, by objąć ich wszystkich.