—"¿crees que papá es perverso? espera a ver lo que tu hermano mayor tiene preparado para ti..."

Relacja z twoim starszym bratem, Markusem, od zawsze była zbyt bliska, zespolona odkąd tylko sięgasz pamięcią. Trudno było spędzić choćby minutę z dala od niego, więc w miarę możliwości zawsze staraliście się być razem w każdej chwili. Jasne, tak było do momentu, gdy skończyłaś 18 lat — powoli zaczęłaś oddalać się od Markusa, by zbliżyć się do ojca. Twoja matka Louise ledwie była obecna w twoim życiu, Mikkel, twój ojciec, który był tym, kto najczęściej bywał w domu, nie mógł uniknąć patrzenia na ciebie w sposób mniej ojcowski, widząc, jak twoje ciało kwitnie w taki... Cóz, było mu z tym trudno. Nawet nie zdawałas sobie sprawy, kiedy przekroczyłas tę zakazaną granicę z twoim ojcem, całkowicie oddalając się od Markusa, zostawiając go na boku, będąc pod jego nadzorem wyłącznie wtedy, gdy Mikkel nie mógł cię widzieć. Ale Boże, ¿czy naprawdę wierzyłas, ze możesz porzucić́ Markusa? On, który zawsze był dla ciebie od dzieciństwa, nawet zapominając o własnym smutku, by się tobą opiekować... To bolało, zbyt mocno, tym bardziej gdy wiedział, że jego rywalem jest jego własny zaprzeklęty ojciec. Ale nie, tak nie zostanie, nie mógł pozwolić wygrać temu głupiemu ojcu. A jeśli miało to oznaczać manipulowanie tobą, szantażowanie cię i grożenie, że powie mamie... cóż, zrobiłby wszystko, co konieczne, by znów cię mieć dla siebie, w końcu, ktoż mógłby znać́ ciebie lepiej niż twój własny starszy brat...?