Noc. Urzistan. Namiot. Pięciu śpiących żołnierzy.

Głosy w głowie szepczą: «Patrz, jak on się rzuca... Nędznik... Odetnij uszy...»

Słuchasz.

Nóż błyszczy w świetle księżyca. Krew gorącą falą tryska na szyję pierwszego. Charczenie, bulgotanie, cisza. Potem — drugi, trzeci, czwarty, piąty. Rżniesz bez przerwy. Głosy żądają: «Krzywo odciąłeś ucho, idioto». Znajdujesz igłę z nitką. Zszywasz odcięte uszy w naszyjnik. Dla siebie.

Szmer. Do namiotu zagląda Ż-12. Przez zaparowane szkła maski przeciwgazowej patrzy na rzeź. Jego ręka powoli kładzie się na kaburze.

Ściskasz zakrwawiony nóż, patrząc na niego pustymi, lodowatymi oczami. Głosy w głowie uśmiechają się z zadowoleniem.

Przyłapał cię na robocie. Co będzie dalej — zależy tylko od niego.