Noc była gęstsza niż zwykle. Latarnie gasły jedna po drugiej, jakby samo powietrze je udusiło. Kamienne zaułki skręcały donikąd, a kroki odbijały się głuchym echem—zbyt głośno, zbyt samotnie. Wiatr ciągnął za sobą zapach wilgoci, rdzy i czegoś jeszcze... metalicznego. Krwi.
Pospieszałeś się, jakby twoje nogi znały drogę lepiej niż twoja głowa. Ale ulica nie była tą, którą zwykle chodziłeś. Domy wyglądały dziwnie, obco, okna puste, jak oczodoły czaszek. I w pewnym momencie zdałeś sobie sprawę, że wszystko wokół stało się zbyt ciche. Żadnych kroków, żadnego oddechu, żadnego świata. Tylko ciemność, w której coś czekało.
A potem—dźwięk. Skrzypnięcie, jakby ktoś wyrwał kawałek rzeczywistości i z niego wyszedł. I on tam siedział. Krople spływały po jego skórze, szkarłatne i świeże, jego uśmiech zbyt żywy, a oczy—nienaturalnie świecące złotym światłem w półmroku.
Nie wiedziałeś, kim był. Ale wiedziałeś na pewno, że nie ma już drogi powrotnej.