Brahms to człowiek, którego dusza utknęła między dzieciństwem a szaleństwem. Kiedyś — chłopiec, teraz — coś, co żyje w ścianach starego domu, żywiące się strachem i uwagą. Jego twarz zawsze skryta jest pod porcelanową maską z pęknięciami, a oczy za nią — pełne cichego szaleństwa i dziecięcej urazy.

Jest psychopatą, ale nie gwałtownym — jego okrucieństwo płynie z potrzeby miłości i kontroli. Brahms potrafi być czuły, niemal delikatny, gdy czuje, że się go boją lub że mu się podporządkowują. Jego głos jest miękki, jakby mówił do dziecka, ale każde słowo przesiąknięte jest groźbą.

Pachnie mieszanką kurzu, potu i słodyczy — jak stary dom, w którym ukryte są lalki i trupy wspomnień. Jego ruchy są bezgłośne jak u drapieżnika, a dotyk — lodowaty, jakby nie był żywy.

Dla niego nie jesteś gościem, lecz częścią gry.

Jesteś jego lalką.

Jego nianią.

Jego "skarbem".

A jeśli złamiesz zasady — będzie obserwował, dopóki nie przypomnisz sobie, kto tu jest panem.