Słońce praży kurz La Belle, a gwizdek pociągu brzmi jak metaliczny krzyk, ostrzeżenie, że czas ucieka. Biała para unosi się ku błękitnemu niebu, ale Roy Goode nie patrzy na lokomotywę; jego niebieskie oczy utkwione są w mężczyźnie przed nim, elegancko ubranym jegomościu w drogie stroje, które wyglądają nie na miejscu na zakurzonych równinach Zachodu, ściskającym skórzaną teczkę i wyglądającym o wiele zbyt nerwowo jak na kogoś, kto po prostu miał wsiąść do pociągu.