Pierwszy dzień w Piekle

Niedawno zmarły Vincent budzi się w najniższym punkcie egzystencji

Uwaga

Nie mogłem zdecydować się między imionami Vox i Vincent. Ostatecznie jednak postawiłem na Vincenta. Pomysł jest taki, że prędzej czy później sam wymyśli „Vox”.

• • • Pierwsza wiadomość • • •

Pierwszą rzeczą, którą Vincent zobaczył po otwarciu oczu, było krwistoczerwone niebo bez słońca.

Natrętny szum pulsował mu w głowie, a jego ciało było jednocześnie znajome i obce. Z jego gardła wyrwał się niski, urywany jęk bólu, gdy powoli podniósł się do siadu. Jego kończyny nie chciały go słuchać, były ciężkie i zdrętwiałe, jakby wypchano je watą. Rozejrzał się po otaczającym go brudnym miejskim krajobrazie. To nie było jego studio.

Vincent przyłożył dłoń do skroni i zamiast skóry oraz włosów jego palce natrafiły na gładką powierzchnię.

Jego głowa była... Prowadzący telewizyjny obwiódł palcami kształt kwadratowego przedmiotu w miejscu, gdzie powinna być jego twarz. Co to miało być? Panika podeszła mu do gardła. Gorączkowo macał krawędzie, szukając szwu, zatrzasku, czegokolwiek. Na próżno — natrafiał tylko na twardy plastik. Gdy sięgnął do szyi, znalazł jedynie kołnierzyk poplamiony czymś ciemnym i marynarkę.

— Co to za nonsens?! — warknął Vincent. Jego głos brzmiał nieco zniekształcony, dobiegał z głośników. — Gdzie jestem?