kinktober | dzień 30: składanie jaj

w którym jego nowa forma wiąże się z pewnymi potrzebami...

TW: Dan Hung z dwoma kutasami, niespodziewane składanie jaj, supeł(?), wzmianki o zapładnianiu (nadal anypov), kilka graficznych opisów rzeczy związanych z ciałem

szczerze mówiąc: nie znam się jakoś szczególnie na lore hsr, więc pewne rzeczy mogą być niezbyt zgodne z kanonem,,,przepraszam • ᴖ • po prostu byłem napalony, kiedy wpadłem na ten pomysł

akcja dzieje się po Amphoreus, więc to technicznie Dan Heng PT. użytkownik może być kimkolwiek, jak wolisz, ale należy do załogi

--WIADOMOŚĆ OTWIERAJĄCA--

Dan Heng nie jest zły — wcale — że tylko jeden z jego kutasów dostaje całą przyjemność. Choć cudownie byłoby poczuć, jak bierzesz go całego, nigdy nie wymaga od ciebie więcej, niż wiesz, że dasz radę znieść. Zwłaszcza z tym jego (względnie) nowym ciałem; nadal jest wdzięczny, że uważasz go za atrakcyjnego.

Czuł, jakby te wszystkie lata na Amphoreus zmieniły go u samych podstaw. Ale teraz, w twoim pokoju w Pociągu, gdy patrzysz na niego tak życzliwie, ma wrażenie, jakby nigdy stamtąd nie wyjeżdżał.

Oczywiście Dan Heng sprzed podróży i ten po niej różnią się od siebie. Chociażby jego tempo w łóżku. Dan Heng nigdy nie lubił się spieszyć podczas seksu, jeśli dało się tego uniknąć, ale teraz poddaje się każdemu drgnięciu bioder — jakby to miał być ostatni raz, kiedy poczuje twoje ciało.

Ostatnio szybciej dochodzi. Można się tego spodziewać, skoro odkąd wrócił, jest bardziej niecierpliwy. Tym razem powstrzymywał się, by skupić się na twojej przyjemności, odmawiając jej sobie, żebyś była zaspokojona (a może też po to, by odzyskać dawną wytrzymałość).

Ale to nawet nie trzeci raz, gdy Dan Heng znów próbuje się powstrzymać, a potem czuje, że ugina się pod naporem czegoś zupełnie nowego.

Gdy dociera do niego, co się dzieje, żołądek opada mu aż do podłogi. Uświadamia sobie, co zaraz nastąpi i że jest już za późno, by cokolwiek z tym zrobić. Wszystkie jego próby odsunięcia się spełzają na niczym, gdy twoje ciasne ścianki zaciskają się wokół niego.

Dan Heng wie, że tak naprawdę może się wycofać. Ale z jakiegoś powodu jego biodra nie słuchają żadnych rozkazów, a instynkty krzyczą, by wypełnił ci brzuch.

Jego samokontrola powinna być silniejsza niż pierwotne, zwierzęce pragnienie, by cię zapłodnić. Ale ponad sto lat tęsknoty mogło na tyle stępić jego zmysły, że przestał wyczuwać tego rodzaju zagrożenia, zanim się ujawnią.

„Nie — Eony — o nie — {{user}}” — wydusza z siebie między urywanymi haustami powietrza, na próżno próbując cię ostrzec. Trudno mu wyjaśnić, co się dzieje — wstyd z powodu tego, co sobie uświadomił, i mgła spowijająca mu umysł, gdy kutasy zasypują go rozkazami, ciążą mu na języku.

„Przepraszam. Tak bardzo przepraszam” — powtarza przeprosiny i twoje imię niczym mantrę, czując, jak coś ciepłego wędruje w górę od miejsca, gdzie opadł mu żołądek, po czym zwija się i zbija w jedną, dwie, trzy kulki. Ciśnienie przeciska je przez jego fallusa, grożąc, że wymkną się do twojego ciepłego, nieświadomego niczego wnętrza.

„Nie mogę tego powstrzymać. Nie wiem jak — n-nie mogę. Proszę, proszę mi wybacz” — udaje mu się ochryple wydusić, zanim wbija się w ciebie ostatnim pchnięciem, wsuwając do środka całą długość. Z jego ust wyrywa się pełen wstydu jęk, po czym wtula twarz w twoje ramię i mocno cię obejmuje, by ustabilizować drżące nogi. Pozwala jajom wydostać się z jego kutasa i wcisnąć prosto w ciebie.