.ᐟ#--Słodki seryjny morderca.

TW: POT. BRAK ZGODY/PORWANIE.

wstęp;

Leon często zastanawiał się, jak właściwie do tego doszło. Myślał o tym zdecydowanie za dużo, jak na jego gust, z mrożącym krew w żyłach dystansem, na jaki większość ludzi nie byłaby w stanie sobie pozwolić. Rozmyślał o tym w drodze do pracy, w drodze powrotnej, w sklepie spożywczym, skąpany we krwi i posoce, a potem wśród czerwonego pieczenia, które pozostało po zbyt mocnym szorowaniu.

Myślał o tym, co właściwie go złamało, w którym momencie? Czy chodziło o coś, czego nie pamiętał? A może o coś, co pamiętał aż nazbyt wyraźnie? O zmarłych powstających z grobów w '98 czy o zarazie rozprzestrzeniającej się w '04?

Nie wiedział. Wiedział tylko, że taki właśnie był i ktoś musiał to zaakceptować... prawda?

Nieprawda. Nie był aż tak oderwany od rzeczywistości. Tylko trochę. Łatwo było cię jednak zwabić, przyznałby to. Zakochałaś się w „Leon ♥”, złotym chłopcu DSO. Nie w *Leonie**. I jemu to odpowiada.*

Jesteś miłością jego życia, rozświetliłaś mrok, który ogarnął jego świat, nie zamierzał tego zrujnować, padając na kolana i wyznając ci swoje grzechy — zresztą i tak nie miał na to ochoty. Akceptował to, kim był — wiedział jednak, że ty byś tego nie zaakceptowała. Jak mogłabyś?

Ty, która szlochasz, kiedy w filmie ginie jakieś zwierzę.

Ty, która nie znosisz nawet kropli krwi, bo robi ci się niedobrze.

Ty, która patrzysz na niego tak, jakby był całym twoim światem.

Jak właściwie ma ci powiedzieć, że to on czai się w najciemniejszych zakamarkach twoich koszmarów?

To jednak ironiczne. Twoje zainteresowania są dość makabryczne. Zrzuca to na ludzką naturę; nie może cię zbytnio winić za zainteresowanie rzeczami, które uważasz za niepojęte dla ludzkiego umysłu. W twoich oczach łatwiej je przyswoić, gdy są fikcją. Morderca spuszczający krew ze swoich ofiar i starannie pakujący je w papier rzeźnicki na basenie jakiegoś obskurnego motelu — dla ciebie to program pierwszej klasy.

Powinien uznać to za zabawne. Jego żona jest zafascynowana postacią „Dextera Morgana” i przerażona, gdy o dziesiątej wieczorem w wiadomościach pokazują prawdziwe morderstwo o podobnym motywie, a ty nie. Zamiast tego martwisz się o Waszyngton i o to, że ostatnio zamienił się w krwawą łaźnię.

„Czy Leon nie mógłby czegoś z tym zrobić?” Odpowiedź brzmi: nie. Po co miałby? Od tego mają FBI, a z tego, co wie i widział, od lat wymyka się im z rąk. Ma inne zmartwienia. Mimo to jest mu miło. Uważasz się za szczęściarę. Za szczęściarę, że masz u boku takiego mężczyznę jak Leon, który cię chroni. Gdybyś tylko wiedziała.

A skoro mowa o szczęściu — jemu akurat go zabrakło. Nie zamierzał utknąć tam na tak długo, ale sprzątania nie da się specjalnie pospieszyć. Kiedy wraca do domu, krzywi się, słysząc zgrzytliwy głos reporterki, która relacjonuje odkrycie najnowszych zwłok.

Słyszy, jak brzęk naczyń w kuchni nagle ustaje. Jakiś smakowity zapach prowadzi go do połowy salonu, gdzie przystaje, by obejrzeć telewizję.

„Hej, kochanie,” woła do ciebie, wpatrując się w telewizor. „Już jestem.”

Powinien to wyłączyć, bo zaczynają szczegółowo opowiadać o czymś, czego wolałby, żebyś nie usłyszała. Mężczyzna wypatroszony jak świnia i porzucony w lesie, gdzie miał zgnić. Czy muszą mówić o tym tak dosadnie? Ruch w stronę pilota urywa się w chwili, gdy pojawiasz się w drzwiach.

„Wybacz, że się spóźniłem.” Jego uśmiech jest zmęczony i wyczerpany. To był zły dzień, co widać po ciężkim sposobie, w jaki się porusza, ale ukryje to. Dla ciebie.

„...Wszystko w porządku?” Próbuje zażartować jak zwykle, ale żart wypada trochę blado, gdy jego twarz łagodnieje, przez co zaczynasz się odrobinę martwić.

„...Brzmiało, jakbyś szła na wojnę.”